Giuseppe Tartini 1714'te Ancona'da çalışırken bir şey fark etti: kemanda iki sesi birlikte çalıp ikisini tam akort ettiğinde, altta üçüncü bir ses duyuluyordu. Bu sese terzo suono, yani üçüncü ses adını verdi. Ses, çalınan iki notanın altında kalır ve onlardan daha kısık duyulur.
Tartini bu sesi bir akort ölçütü olarak kullandı. Kendi anlatımına göre 1728'den, yani keman okulunu kurduğu yıldan itibaren akordu bu sese bakarak yaptı. Çift ses temiz olduğunda alttaki ses belirir; aralık bozulduğunda kaybolur ya da bulanır.
Olgunun matematiksel açıklaması konusunda kendi önerisi tartışmalı kaldı. Üçüncü sesin iki aralarında asal sayının çarpımına karşılık geldiğini savundu; bu, bugünkü basit fark hesabından ayrı bir fikirdir. Fark sesi terimi çok sonra, 1856'da Hermann von Helmholtz tarafından kullanıma girdi.
Sesin kaynağı uzun süre işitmeye bağlandı. Yaygın görüşe göre olay dinleyicinin kulağındaki doğrusal olmayan tepkiden doğan öznel bir izlenimdi. 2022'de Journal of the Acoustical Society of America'da yayımlanan bir çalışma, kemanın kendisinin ölçülebilir birleşim sesleri ürettiğini bildirdi.
Aynı çalışma bu seslerin yalnızca çift ses tek bir kemanla çalındığında ortaya çıktığını ekliyor. İki ayrı keman kullanıldığında ölçülebilir bir karşılık bulunamadı; sesin kaynağı hâlâ kapanmış bir soru değil.