Pietro Antonio Locatelli'nin L'arte del violino adlı derlemesi 1733'te Amsterdam'da, Le Cène tarafından basıldı. Eserlerin yirmili yılların sonunda yazıldığı düşünülür. Derleme solo keman, yaylılar ve sürekli bas için on iki konçerto içerir.
Setin ayırt edici yanı konçertoların içine yerleştirilen kaprislerdir. Her konçertonun birinci ve son bölümüne eşliksiz keman için yazılmış bir kapris konur. Bu bölümler kadans gibi işler ve orkestra sustuğunda solistin tek başına kaldığı yerdir.
Kaprislerin toplam sayısı yirmi dörttür ve her biri ayrı bir teknik soruna yüklenir. Teknik istekleri dönemin ölçülerini aşar; kaynaklar onları aşırı güç parçalar olarak tanımlar. Schott baskısının açıklaması, kaprislerin on sekizinci yüzyılda virtüöz çalışın yükselişini belgelediğini yazar.
Bazı yazarlar bu kaprisleri bir sonraki yüzyılın öncüsü sayar. Niccolò Paganini'nin kaprisleriyle arasındaki bağ, teknik isteklerin benzerliği üzerinden kurulur ve iki set sık sık yan yana konur. Locatelli'nin yaptığı iş, hem keman tekniğini hem solo konçerto biçimini aynı anda genişletmekti.
Bir türün sınırı çoğu zaman onu zorlayan tek bir yayınla değişir. Amsterdam'da basılan bu derleme, konçerto biçiminin içine solo bir gösteri alanı açarak sonraki yüz yılın kalıbını kurdu.