Pietro Nardini 1722'de Livorno'da doğdu ve 1793'te Floransa'da öldü. On iki yaşında, 1734'te Padova'da Giuseppe Tartini'nin öğrencisi oldu ve kısa sürede sınıfın önüne geçti. Kaynaklar onu Tartini'nin en önemli öğrencisi olarak anar.
Hocasıyla bağı ömür boyu sürdü. Tartini'nin son hastalığı sırasında yanında kaldı ve 1770'teki ölümüne kadar onunla birlikte yaşadı. Bu dönem, iki kuşak arasındaki aktarımın en yakın biçimiydi.
Görev yılları kaynaklarda farklı verilir. Britannica, Stuttgart sarayında 1753 ile 1767 arasında solo kemancı olarak çalıştığını yazar; başka bir kayıt aynı görevi 1762 ile 1765 arasına koyar. Sonradan orkestra şefliğine geçtiği ve Niccolò Jommelli'nin yerini aldığı da belirtilir.
Floransa'da Toskana Büyük Dükü Leopold'un şapelinde önce solo kemancı, sonra müzik yönetmeni oldu ve ömrünün sonuna kadar orada kaldı. Tonu konusundaki en çok anılan tanıklık Leopold Mozart'a aittir; onu 1763'te dinledi ve tonunun güzelliği ile düzgünlüğünün aşılamayacağını yazdı. Aynı tanıklık, Nardini'nin gösteriye dayanmadığını da belirtir.
Bir icracının adı kimi zaman yazdığı eserle değil, bıraktığı ses tanımıyla kalır. Nardini örneğinde geriye kalan şey, çok gür olmayan ama temiz ve kararlı diye tarif edilen bir ton oldu.